Wie is Maxe?

Drie jaar geleden kwam ik terecht in het onderwijs. Ik ben politicoloog, maar door buurthuiswerk in de Transvaalbuurt verknocht geraakt aan het werken met kinderen en jongeren. Gewoon, omdat er niks leuker is dan dat.

Als politicoloog kun je veel veranderen. Je kunt bijdragen aan het verbeteren van beleid, kritisch zijn en hopen dat je de wereld verder helpt. Als docent sta je midden in die wereld. Ben je dag in dag uit bezig met de toekomst van kinderen. Ik weet wat er in hen omgaat en kan aan de hand daarvan dingen anders doen. Kritisch zijn. Nadenken over oplossingen. Daarom ben ik het onderwijs ingegaan. Ik hou van de kinderen, hun gedachtes, hun uitspraken, hun ondeugendheid en impulsiviteit. Ik hou van de boefjes, waar mensen niet meer in geloven, maar die opleven van geluk als je ze laat zien dat jij dat nog wel doet. 

Hoe graag we het ook zouden willen, je toekomst heb je in Nederland echt niet voor het uitkiezen. Afkomst en niveau zijn van wezenlijk belang voor je plek in de maatschappij. Het onderwijs kan een grote rol spelen in het rechttrekken van deze ongelijkheid. Niet enkel door kinderen goed te laten rekenen of foutloos te laten schrijven, maar vooral door ze in te laten zien dat ze iemand zijn. Iemand met eigen talenten, mooie en lastige eigenschappen, gedachtes en gevoelens die er toe doen.

We zijn op dit moment te erg gefocust op de vakken Nederlands en rekenen. We leren leerlingen onbewust dat als ze daar niet goed in zijn, ze het niet ver zullen schoppen. Echter, als je laat zien dat iedereen op zijn of haar eigen manier een bijdragen kan leveren aan de maatschappij, kan iedereen zich van waarde voelen. Of dat nu met je hoofd of met je handen is, in elk geval vanuit de overtuiging dat het goed is. Uiteindelijk denk ik dat dit zal leiden tot een inclusievere samenleving. Daarom heb ik met trots als politicoloog voor het onderwijs gekozen: daar waar je kinderen kan laten zien dat je in ze gelooft.